شهید «یزدان ملکشاهی» در وصیت‌نامه خود از مادرش خواسته است که هرگاه به یاد او افتاد، به جای گریه و زاری، فاتحه‌ای بخواند و از خدا برای او طلب بخشش نماید، زیرا تمام تلاش‌ها و رفتارش همواره در راه رضای خداوند بوده است.

شهید معزز کوهی در وصیت نامه اش نوشته است:شبی که این وصیت‌نامه را می‌نویسم از همه شب‌ها خوشحال‌ترم.

شهید «رحیم ابراهیمی» پدری بود که با ایمان و امید به خداوند، حتی در سخت‌ترین روز‌های زندگی، خانواده‌اش را دلگرم نگه داشت. زندگی پر از رنج او سرانجام با ایثار و شهادت به اوج رسید و نامش همچون چراغی در دل هم‌ولایتی‌ها روشن ماند.

شهید «طهماسب ایوانی»، کشاورز و کارگری پرتلاش از روستای گلین، سال‌ها با دستان پینه‌بسته‌اش روزی خانواده را تأمین می‌کرد. اما در یک حادثه ناگوار، برخورد با مین دشمن در منطقه سرپل ذهاب، پای راست او را قطع کرد و سال‌ها رنج جانبازی را بر دوش کشید تا اینکه ۲۴ شهریور ۱۳۸۰ به دیدار حق شتافت. زندگی او، تصویری از ایثار و صبر مردان روستا‌های جنگ‌زده غرب کشور است.

از کودکی ساده و دیندارانه در روستای بله‌بزان تا خدمت در جبهه‌های نوسود و نیسانه، زندگی کوتاه اما پرافتخار «غلامرضا رمضانی» سرشار از ایمان و ایثار بود.

شهید «قربان تیما»، جوانی مؤمن و پرتلاش از شهرستان تویسرکان بود که با عشق به اسلام و جبهه، در کنار برادرش در منطقه دیواندره به شهادت رسید.

شهید «سعید بابلی» در خانواده‌ای مذهبی و خوش‌نام دیده به جهان گشود. او با عشق به انقلاب، ایمان به امام و غیرت ملی به ارتش جمهوری اسلامی ایران پیوست و در عملیات‌های بزرگ حضور داشت تا این‌که در سال ۱۳۶۶ در راه دفاع از وطن به شهادت رسید.

شهید «محبعلی پرویزی» که در دامان خانواده‌ای مؤمن در آقبلاغ سنقر پرورش یافت و ثمره زندگی‌اش پنج فرزند بود، در راه دفاع از خاک وطن آرام نگرفت تا آنکه در عملیات ۲۴ شهریور ۱۳۶۰ در بازی‌دراز، خون پاکش را تقدیم آرمان‌های انقلاب کرد.

شهید «محمد ولی وریرنار» در وصیت نامه اش نوشته است: امشب یا فردا شب وارد رزم با کفار بعثی می‌شوم و شاید این آخرین لحظات زندگی‌ام باشد. با دلی آکنده از ایمان و دستانی خالی از گناه، این وصیت‌نامه را می‌نویسم تا راه را برای برادرانم روشن کنم؛ راهی که با تبعیت از ولایت فقیه و عشق به نماز و روزه، به سوی خداوند منتهی می‌شود. از مادرم می‌خواهم برای من نگریه نکند، بلکه برای حسین (ع) و عاشورا اشک بریزد، چون شهادت من تنها آغاز راهیست که خون می‌ریزد برای حق.

شهید «حشمت الله ولد بیگی» در وصیت نامه به یادگار مانده اش نوشته است: شهادت یعنی نورانی کردن جهان با خون پاک خود، جبهه دانشگاهی است که معلمش امام حسین (ع) و مدرکش شهادت است. من با جان خود این راه را انتخاب کردم. دشمن را با دریایی از خون خود خفه خواهیم کرد و راه حق را پیروز می‌سازیم.