شهید «محمدحسین امینی»، متولد سوم خرداد ۱۳۷۹در کرمانشاه، از جوانانی بود که فعالیت‌های خود را از مسجد و بسیج آغاز کرد و پس از سال‌ها فعالیت فرهنگی و اجتماعی، به نیروی هوافضای سپاه پیوست. خانواده‌اش او را جوانی مهربان، مردم‌دار و مسئولیت‌پذیر توصیف می‌کنند؛ جوانی که با کودکان کودکانه رفتار می‌کرد، در کنار جوانان همراه آنان بود و برای بزرگ‌تر‌ها احترام ویژه‌ای قائل می‌شد. همسرشهید می‌گوید: محمدحسین از همان روز‌های نخست آشنایی از او خواست برای شهادتش دعا کند؛ دعایی که بعد‌ها با شهادت او در جنگ ۱۲ روزه به واقعیتی تلخ و ماندگار برای خانواده تبدیل شد.

مادر و همسر شهید «محمدرضا اسدی» از جوانی می‌گویند که خوبی را در رفتار روزمره معنا کرد؛ از ساده‌زیستی و صداقت تا کمک پنهانی به یتیمان و توجه به خانواده. روایت زندگی او نشان می‌دهد ارزش‌های بزرگ، گاهی در ساده‌ترین رفتار‌های انسان شکل می‌گیرند.

شهید «غریب کهریزی» از شهدای جنگ رمضان، در پی حمله رژیم آمریکایی- صهیونیستی به یک منزل مسکونی در کرمانشاه به شهادت رسید؛ روایتی که در قاب این پوستر به تصویر کشید شده است.

پوستر شهید «محمد سخاوتی» از شهدای جنگ رمضان منتشر شد؛ شهیدی که ۲۰ اسفند ۱۴۰۴ در آبادان، در پی حملات رژیم صهیونیستی و آمریکا به شهادت رسید و از او دو دختر به یادگار مانده است.

شهید «کامیاب سلیمی» یکم مرداد ۱۳۷۷ در کرمانشاه به دنیا آمد. خدمت سربازی خود را در مرزبانی مریوان گذراند. در روز اول جنگ رمضان نهم اسفند ماه ۱۴۰۴ساعت ۹ و ۳۰ دقیقه صبح در ماهیدشت از توابع استان کرمانشاه به درجه رفیع شهادت نائل آمد.

«الهام شکری»، همسر شهید «امین رضایی»، در روایت خود از زندگی مشترک و نحوه اطلاع از مجروحیت همسرش می‌گوید؛ روزی که پس از بی‌خبری از امین، همراه فرزندانش راهی خانه مادر او شد و در نهایت با حضور مأموران انتظامی و مراجعه به بیمارستان، از ماجرای درگیری و مجروحیت همسرش باخبر شد.

جانباز «ابراهیم کلاشگرانی» از رزمندگان دوران دفاع مقدس است که در نوجوانی راهی جبهه شد و در سال ۱۳۶۶، در حالی که به‌عنوان راننده تانکر آب خدمت می‌کرد، بر اثر اصابت ترکش خمپاره مجروح شد. او می‌گوید برای جانباز شدن به جبهه نرفته بود، بلکه دفاع از کشور و آب و خاک ایران را وظیفه خود می‌دانست. کلاشگرانی در روایت خود از خاطره‌ای می‌گوید که در آن شاهد اصابت پنج گلوله به شکم یکی از همرزمانش بود؛ همرزمی که برخلاف تصور حاضران، زنده ماند.

جانباز «دوست علی سیفی» از روزی می‌گوید که هنگام سرکشی به یک منطقه پشتیبانی در حدفاصل مهران و دهلران، با شمار زیادی هواپیمای جنگی روبه‌رو شدند؛ هواپیما‌هایی که تصور می‌کردند برای بمباران آنها آمده‌اند. سیفی روایت می‌کند که برای در امان ماندن، همراه همرزمانش به زیرپناه پناه گرفتند، اما دشمن پل را می زند و عوارض ناشی از آن حادثه خود را نشان داد و سرانجام پزشکان اعلام کردند آسیب واردشده قابل ترمیم نیست.

مادر شهید «صابر اکبری مهرنیا» در گفت‌وگویی با نوید شاهدکرمانشاه، از ابعاد مختلف زندگی فرزندش از دوران کودکی و تحصیل تا فعالیت‌های ورزشی، انتخاب رشته پرستاری، دوران خدمت، ازدواج و روحیه مردم‌داری او روایت کرد و گفت: صابر همواره خود را در برابر مردم و میهن مسئول می‌دانست.

شهیده «مبینا اسدی»، دانش‌آموز کلاس سوم ابتدایی، با دستانی کوچک و قلبی سرشار از رؤیاهای کودکانه، هر روز با شوق آموختن راهی مدرسه می‌شد؛ اما در ۱۷ اسفندماه ۱۴۰۰، بر اثر بمباران کرمانشاه توسط رژیم منحوس صهیونیستی، به شهادت رسید و نامش در دفتر شهدای مظلوم این سرزمین جاودانه شد.