شب عمليات واردميدان مين كه شديم؛ بسم الله را گفتيم و طناب معبر را پهن كرديم. زوزه‎هاي گاه و بي‎گاه خمپاره‌ها و روشنايي منورها، هرازگاه ما را از كار وامي‌داشت. دريك لحظه صداي انفجار ميني صورتم را گرم کرد.

در روز اولي كه ما را به «اردوگاه كوثر» در نزديكي شهر «اهواز» بردند هوا خيلي گرم بود و منطقه سراسر رمل و ماسه بود. با شهيد مذكور (محسن ايوبي) برخورد كرديم كه شخصي شوخ و خوش‌رو بودند.

به تکبیر برادري كه هميشه از راديو تلويزيون در نمازجمعه‌ها يا مجالس‌ها شعار پخش مي‌دهد گوش داديم و از شعارهايش حمايت كرديم و بعد «آقاي رفسنجاني» براي ما مدت كوتاه سخنراني كرد و فيلمبرداري كردند و بعد از آنجا به پادگان امام حسن برگشتيم. شب را تا صبح در آنجا گذرانديم و روز بیست و دوم آذر صبح به نمازجمعه رفتيم و نماز را به اقامت آقاي «حجت الاسلام رفسنجاني» خوانديم.

بیستم خرداد بود که محمدرضا من به منطقه رفت هر چه به او گفتم: محمدرضا جان دو سه روز دیگر عاشورای حسینی است اینجا بمان و اوگفت: مامان من پارسال عاشورا تاسوعا در منطقه بودم. امسال هم می خواهم در منطقه باشم که شب بیست و هفتم خرداد روز تاسوعا، شب عاشورا مصادف با شهادت امام حسین (ع) او هم در منطقه «کانی زرد» به شهادت رسید. کنار همان رودخانه ای که من در خواب دیده بودم. در کنار رود کانی زرد پسرم به شهادت رسید.

درشب اول ماه مبارك رمضان بودكه به ماخبر دادند حميد مجروح شده است...او جان به فداي لب تشنه آقاامام حسين (ع)ساعت 9 صبح روز بيستم ماه رمضان حميد شهيدشد.

از آن وقت به بعد هميشه درتظاهرات يا کمک مجروحين يا در بهشت زهرا بود چند بار هم درخلوت دور از چشم مادرش از من طلب رضايت کرد و من هم مي بوسيدم و به خدا مي‌سپردم.

برادر سالاري به درجه رفيع شهادت رسيد و بالا سر او رفتم و نگاهش كردم و چهره او را هيچ وقت فراموش نمي كنم هميشه نماز شب مي خواند و دعا مي كرد و چنان حرفهاي معني داري مي زد كه همه را شيفته كلامش مي كرد.

از آن روز خشم و غضب ما بر دشمن بيشتر و اعتماد ما بر نظام جمهوري اسلامي مستحكمتر و محبت و نزديكي ما به خداوند آفريدگارمان و رسولش و ائمه اطهار عليه السلام بيشتر شد.

فردا روز حمله است. روز تجديد با فاتحان است. روزي است كه عاشقان الله به ديدار خدا مي روند و روزي است كه منتظران عاشق به ديدار معشوق خود خواهند رفت. روز ديدار با امام زمان است و روز به سر آمدن صبرها و انتظارهاست. روز حمله است. روز فتح آخر است.

درتاريخ نوزدهم دیماه 1365، در منطقه عملياتي «شلمچه» براثر اصابت تركش خمپاره از ناحيه چشم‌چپ مجروح شد كه منجر به تخليه كامل عضو گرديد. اما اين مجروحيت او را از هدف خود باز نداشت. تا اين‌كه درتاريخ بیست و ششم اردیبهشت ماه 1367، به آرزوي ديرين خود رسيد.